خاطرات دکتر محمود صلاحی - جلد اول

راه زیادی بود و همه خسته بودیم. شب قبل به خاطر برنامه ریزی و هماهنگی مراسم استقبال خواب را بر چشمانمان حرام کرده بودیم. درحالی که کنار درب تویوتا نشسته بودم، کم کم خواب چشمانم را ربود.
آقای امیرخانی بیدار بود، ولی بسیار خسته و خواب آلود به نظر می رسید. با این حال سرش را به لوله ی کلاشینکفی که بر روی پایش بود، تکیه داده و جاده را می پایید.
خیلی زود خوابم برد. در همان حالت خواب بودم که سرم محکم به شیشه اصابت کرد تا آمدم به خود بجنبم، دیدم در حال پرتاب از شیشه ی اتومبیل به بیرون هستم. طولی نکشید که جلوتر از ماشین روی زمین افتادم. تنها چیزی که یادم می آید، این بود که ماشین را دیدم که با سرعت زیاد معلق زنان به سمت من می آمد. توانایی و فرصت بلندشدن و دورشدن را از دست داده بودم. همه ی اتفاقات خیلی سریع روی داد. مرگ همچون تصویری از جلوی چشمانم گذر کرد. فقط بی اختیار دوبار گفتم یا امام رضا!