از یاد رفته 2: خاطرات منتخب امر به معروف و نهی از منکر

آیت الله جاودان در بخشی از مقدمه خود بر کتاب این چنین نوشته است:

من شرح احوالی که دوستان از خاطرات امر به معروف تالیف کردند(کتاب پیش رو) را می خوانم و می بینم که واقعا گاهی به این آمران به معروف سخت گذشته است! هر کدام به شکلی سخت گذشته است! این شکل تحمل سختی ها، نتایجی برای شخص آمر به بار می آورد که با هیچ عمل خوب دیگری نمی توانیم مقایسه کنیم.

در آینده یک روزی ما به این شخصیت احتیاج داریم! نه حالا در این دنیا. از لحظه مرگ تا دوران زلزله ی عظیم جهانی قیامت: « یَا أَیُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّکُمْ إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَیْءٌ عَظِیمٌ » (3) این زلزله ای که در ایران اتفاق می افتد مثلا پنج شهر را می لرزاند. آن زلزله جهان را می لرزاند! می توانیم مقایسه کنیم!؟ اصلا آیا فقط همین زمین می لرزد؟ نمی دانیم چه می شود... اصلا مرگ را نمی توان با هیچ یک از حوادث این عالم مقایسه کرد... با هیچ حادثه ای... هیچ حادثه ای...

...کاری که آدم در امر به معروف و نهی از منکر می کند کار بزرگی است برای ساختن خودش. این ساختن، هم در حوادث این روزگار که حوادث سختی وجود دارد و زندگی سختی هایی دارد، به درد می خورد و هم آن عالم.

البته از حیث اجتماعی هم اگر کار به جای خوبی برسد و عدد امر به معروف کنندگان به اندازه لازم برسد، ناگزیر فضایل و نتایج اجتماعی فوق العاده ای خواهد داشت، اما می خواهیم عرض کنیم، با فرض اینکه هیچ ثمره ای در بیرون هم نداشته باشد، ثمرش برای خودمان آنقدر زیاد است که در هیچ ترازویی نمی گنجد.