فرزندان شیشه گر

«درخت سیب سالخورده ای بالای تپه بود که چشم هر کسی را می گرفت. چه بهار و چه تابستان، چه پاییز و چه زمستان، درخت توی آسمان قد می کشید: سبز می شد، شکوفه می داد، شاخه هایش را از بار میوه خم می کرد و در زمستان سرد، شاخه هایش را لخت و عریان توی هوا رها می کرد. همه نگاهش می کردند و به آرامشی که داشت فکر می کردند. اما مردم می گفتند که تپه، تپه ای مرموز و ترسناک است، چراکه روزگاری این تپه محل اعدام بوده...»