دانشگاه نخبه، دانشگاه توده

موضوع عمده این کتاب کمیت و کیفیت در آموزش عالی است؛ دوگانه ای که از یک سو به نظر می رسد انتخاب میان آن ها ناگزیر است و از سوی دیگر چه بسا نتوان هیچ کدام را به نفع دیگری فروگذارد. این انتقاد به صورت عام مطرح بوده است که کمیت در حال افزایش، از ابتدا که تقاضای ورود به آموزش عالی صورت می گیرد، تا پس از حضور دانشجویان در دانشگاه، در سطوح اولیه، و پس از آن در دوره های عالی تر، و سپس در حیطه دانش آموختگانی که در جست وجوی اشتغال هستند، بحران های متعددی به وجود آورده است. اما برخلاف آن چه گاه پنداشته می شود، این یک انتخاب کمابیش آزاد نبوده است که به تصمیم گیری نادرست سیاست گذاران یا به تمایل ناصحیح جامعه نسبت داده شود.

بنابراین، راه حل آسانی ندارد که یک بار برای همیشه مشکل را حل کند. چنین می نماید که کشورهای در حال توسعه، حتی اگر نظریه و روش مسلط نوسازی را قابل نقد بدانند، و حتی اگر به شیوه های ویژه ای در مسیر توسعه معتقد باشند، از عرضه انبوه آموزش ناگزیرند؛ زیرا نوسازی، در هر روایت متصور یا ممکن یا موجود از آن، از منظر پیشرفت دانش فنی، محتاج تربیت نیروی انسانی متخصص و دانشمند است، و از منظر پیشرفت دانش عمومی، نیازمند تربیت شهروند فرهیخته و جامعه پذیر است، و این هر دو در گرو توسعه آموزش اولیه، متوسطه و عالی است.

مباحثی که در این کتاب می خوانید شامل:
فصل اول: ورود به دانشگاه
فصل دوم: کمیت و دانشگاه انبوه
فصل سوم: کیفیت و دانشگاه نخبه
فصل چهارم: دانشگاه نخبه، دانشگاه توده
فصل پنجم: دانشگاه و بحران های اجتماعی
فصل ششم: وضعیت موجود و چشم انداز آینده علوم انسانی در ایران
فصل هفتم : نشریات دانشگاهی علوم انسانی
فصل هشتم: تاسیس رشته کارشناسی ارشد و دکتری فلسفه علوم انسانی
می باشد.