نخل میثم؛ مجموعه اشعار - جلد چهارم

شعر با عنوان «تو شمعی و بزمت دل انجمنی» را در زیر می خوانید:

تو شمعی و بزمت دل انجمنی / تو سروری و مُلک وجودت چمن
حجاز از بویِ عطر گیسوی تو / خُتن در خُتن در خُتن در ختن
جبین و رخ و خال و خط هر چهار / حسن در حسن در حسن در حسن
به وصف تو زلف عروسانِ طبع / شِکن در شِکن در شِکن در شِکن
به هر انجمن گوهرِ مدح تو / دهن در دهن در دهن در دهن
علی را تویی نورِ بینش به چشم / نبی را تویی جان شیرین به تن
رهین عطای تو خرد و کلان / گدای سر کوی تو مرد و زن
ولیّ خدا از رُخت شادمان / رسول خدا بر لبت بوسه زن
تو در اختران سپهر رسول / الی یومِ محشر مه انجمن
جحیم از نگاه تو دارالسّلام / جنان بی وجود تو بیت الحزن
صدای پدر بشنود فاطمه / چو در محضر او تو گویی سخن
زصبر تو اسلام شد سرفراز / به صلح تو کفر و ستم ریشه کن
به دست تو باشد حساب و کتاب / در آیینه ی توست سرّ و عَلَن
امامت برازنده ی شخص توست / چو کعبه که بر قامتش پیرهن
دریغا که از دشمن و دوستت / به دل بود رنج و ملال و محن
دریغا که خون خوردی و زیستی / غریبانه در خانه و در وطن
کجا بود باور که ریزد فلک / جگر پاره های تو را در لگن
دریغا ردیغا که در طشت ریخت / زدُرج دهانت عقیق یمن
زلعل لبت گشت جاری عقیق / زخون دلت سرخ شد یاسمن
دریغا که دشمن به تشییع تو / به هم دوخت تابوت را با بدن
به جای نثار گل از نوک تیر / تنت را درید از حجاب کفن
زسوز جگر ناله زد باغبان / که از خار آزرده شد نسترن
شد آن روز جسم تو آماج تیر / که دست علی بسته شد در رسن
اگر چه ندارد مزارت چراغ / چراغ است یادت به هر انجمن
به «میثم» نگاهی که تا پای جان
بگرید به مظلومیت، یا حسن