سپیده سحر: نغمه ها و اشعار زندانیان در بند ساواک

شعر با عنوان «دیدگان منتظر» را در زیر می خوانید:
مادر بدان امید که گردم دوباره باز / بر راه کوچه دیده گریان خود مدوز
خورشید زندگانی پر التهاب من / خواهد کند غروب به هنگام نیمروز
ایام کودکی که به لبهای خرد من / اول سخن ز آیه قرآن گذاشتی
آن روز بذر مهر ضعیفان خلق را / در جان من به مزرع اندیشه کاشتی
گفتی به من که راه خدا راه مردم است / در راه او به مایه جانت جهاد کن
مردان حق طلیعه آزادمردی اند / خود را رها ز سلطه هر انقیاد کن
ناگه به گرد خویش نگه کرده یافتم / انبوه کودکان گرفتار درد را
پوشانده با غبار قدمهای عابران / از دیدگان منتظران روی زرد را
دیدم چگونه کودک بیمار یک فقیر / بر روی دست مادر خود جان سپرد و مرد
غلطید اشک مادر و دندان خویش را / از فرط اضطرار به لبهای خود فشرد
دیدم چگونه مردم محروم بی امید / چشمان بی فروغ به آینده بسته اند
دزد از میان خانه به تاراج می برد / یاران به گوشه یی به تماشا نشسته اند
آن آیه های پاک که با راز های آن / در گوش جان من خسته آغاز راز کرد
با آیه های سوره فجر و حدید و صف / بر روی من دریچه امید باز کرد
ناگاه در سپیده صبحی ز هم گسست / بانگ گلوله های مجاهد سکوت را
طوفان یک اراده پرشور همرهان / از هم درید لانه صد عنکبوت را
مادر ببین که بذر نخستین که کاشتی / در جان من شکفت و ز هر سو جوانه زد
آن آیه های پاک که خواندی هزار بار / از لوله سلاح من اینک زبانه زد
امروز شعله های تفنگ و صدای بمب / افکنده ارتعاش بر اندام دشمنان
فردای انقلاب به دست مجاهدین / نابود می شود ز جهان نام دشمنان
امشب که جذبه های پر از شور وصل دوست / می خواندم به صبح شهادت به التهاب
پیغام آشنای من آن آشنای راز / از دیدگان منتظرم در ربوده خواب