نامه های امام صادق (ع) به شیعیان

خداوند مورد رحمت قرار دهد، جمعی را که مشعل تابانی بودند، که با رفتار های نیک خویشتن و بکار بردن تمام توان خود، مردم را به سوی ما خواندند.
به راستی، مؤمنان آنهایند که از نافرمانی خدا بترسند و نگران آنند که هدایتی که به عنوان نعمت به آن ها ارزانی شده از دست شان برود. . هر گاه خدا و نعمت های او را بخاطر می آورند بیمناک اند و نگران شوند و آنگاه که آیات پروردگار بر آنان خوانده شود از مشاهده ی نفوذ و قدرت او بر ایمان شان افزوده می شود و بر خداوند اعتماد و توکّل می کنند.
دیری است که پایگاه جهل و نادانی توانمند شده است و مردم به آن گرایش دارند و آن را تقویت می کنند و آن هم به این خاطر است که مردم، دین خداوند را به بازی گرفته اند تا جایی که حتی آنان که به ظاهر تظاهر به دوستی و نزدیکی با آفریدگار می کنند، هدفی غیر از رضایت او در ذهن دارند و در دل دنبال چیز دیگری هستند و حقیقتا آن ها جفا کارند.
اگر شیعیان ما پیروانی راستین باشند و بر راه خود، صبر و استقامت ورزند فرشتگان دست در دستانشان می گذارند و ابر رحمت الهی بر سرشان سایه می افکند و روزهای تابان و روشن در پیش خواهند داشت و از آسمان و زمین برکت و روزی فراوان به آنان خواهد رسید و هرچه از خداوند بخواهند به ایشان می بخشد....
.