قرعه ای از آسمان: زندگی و خاطرات دانشجوی عارف شهید مدافع حرم عمار بهمنی

در بخش هایی از این کتاب می خوانیم:

جواب بی بی

من از کارهای عمار واقعا تعجب می کردم، پسری که روزی اگر یک لیوان آب می خواست من باید به دستش می دادم، حالا می خواست برود سوریه و در شرایط سخت بجنگد! خیلی از این قضیه ناراحت بودم. می گفت: مادر جان، اگر تو راضی بشوی، من می روم. از شهریور ماه سال نود و چهار که قصه رفتنش جدی شد، اخلاق عمار تغییر کرد؛ مثل پروانه دور و برم می گشت و با شیرین زبانی از من می خواست که راضی بشوم تا کار رفتن به سوریه اش راحت تر شود. برایش دعا کنم. به من می گفت: مامان تو اگر رضایت ندهی من سوریه نمی روم، ولی خودت باید جواب حضرت زینب (س) را بدهی! و من جز سکوت جوابی نداشتم. می گفت: ببین الان زنان و کودکان سوری در آنجا نیاز به کمک دارند و ببین چه می کشند؟ ما باید برویم، اگر الآن نرویم کمک نکنیم کی برویم؟ (مادر شهید)

ذوق رفتن

بیستم اسفند ساعت چهار عصر بود که از محل آموزشگاهش تماس گرفت و بعد از احوال پرسی گفت: مامان! بالاخره روزی که منتظرش بودم رسید. پرسیدم: چه روزی؟ گفت روز اعزام! داریم می رویم فرودگاه که راهی سوریه بشویم. زنگ زدم خداحافظی کنم. باورم نشد و گفتم: شوخی می کنی؟ گفت: نه، این بار پروازمان قطعی شده. برایم خیلی دعا کن. گفتم: عمارجان! خیلی مراقب باش. می سپارمت به خدا و حضرت زینب (س). انشاءالله پیروز و سربلند برگردید. چه قدر ذوق رفتن داشت.