تو را خانه ای هست ...

عزالدین حسین بلند شد. بچه ها سراسیمه به سمت در دویدند. محمد خود را به پدر رساند. تا خانه مسافت زیادی را باید طی می کردند. حالا صدای سم اسبان عثمانی ها بود که هر لحظه نزدیک تر می شد. ترسیده بودند و به پشت سرشان نگاه نمی کردند. باد در تاریکی شب زوزه می کشید.
صدای شیهۀ اسبان می آمد و فریاد مردان و زنان وحشت زده ای که بی هدف در گل و لای می دویدند تا شاید بتوانند به دامنۀ کوه بلند پناه ببرند، تا شاید خود را به درۀ ابوکسلان و یا ماجور برسانند، تا شاید بتوانند جان خود را نجات دهند. از دل تاریکی بیرون زدند. وارد میدان اصلی روستا شده بودند. نیمی از دکان ها در آتش می سوختند. سربازان عثمانی مشغول قتل عام روستاییان بودند. عزالدین حسین، دست محمد را محکم گرفته بود. عبدالصمد پشتشان می آمد. باید از میدان می گذشتند...