وقتی که پای عشق وسط باشد: مجموعه شعر آئینی

غزل با عنوان «کربلا می آفرینند...» را می خوانید:
چشم را روز ازل وقتی خدا می آفرید / بابت گریان شدن بر کربلا می آفرید
حنجره، غرق سکوت ممتد توحید بود / در گلوی مرثیه ایزد صدا می آفرید
صحبتی می رفت از مردانگی بین ملک / این چنین می شد که حق عبّاس را می آفرید
آینه در دست ایزد بود و تصویری نبود / پس خدا خود را همانند شما می آفرید
بعد از آن شب که جمال اکبرت را زد رقم / هیچ کس چون او نمی شد دوست تا می آفرید
جرم قابیل از همان روز نخست حرف داشت / صاحب مجلس برای خود عزا می آفرید
آب از روز ازل از آب بودن منع داشت / آتشی باید به جان آب ها می آفرید -
تشنگی را ریخت بر لب های عبّاسِ علی / آب ها را این چنین اهل ولی می آفرید
از زبان غالیان توحید کفر مطلق است / گرجه زینب بنده بود او را خدا می آفرید
وحدتی بالاتر از این در مقامات وجود؟! / غیر را غیر آشنا را آشنا می آفرید