بیرقی بر شانه های باد

شعر «آفتاب من» را در زیر می خوانیم:

گل سپید همیشه بهار! می آیی
برای رونــق این لــاله زار می آیی

هنوز نبض دلــم این ســؤال را دارد
که با شروع کدامین بهار می آیی؟

به پاس این همه آلاله هم شده بی شک
به شهر مردم چــشــم انــتـظــار می آیی

سپیده سر زده ای آفتاب من پس کی
به چشــم روشــنی این دیار می آیی؟

اگر چه سـخـــت ز تو دور مانده ایم اما
دلم خوش است که با ما کنار می آیی

و در سپیده ی یک جمعه ی سراسر نور
به اذن حضــــــرت پروردگـــار می آیـــی

شکوه رزم علــــــــی را ندیده ام اما
شنیده ام که تو با ذوالفقار می آیی