هگل، کوژو، لکان؛ دگردیسی های دیالکتیک

بخشی از سخن مترجم:
ما در این چند ساله، تقریبا یکسره از عینک ژیزک به لکان و سپس رابطه او با هگل نگرسته ایم. به گمانم وجهی که ممکن است کتاب حاضر را برای خواننده جذاب کند، سرشت غیر ژیزکی ارجاعات مولف است. کالویانف در کتابی که پیش رو دارید، نشان می دهد لکان در کجا هگلی است و در کجا از هگل متمایز اس. کالویانف در این رساله مختصر، حلقه واسطی به خواننده معرفی می کند که همزمان نقطه پیوند و گسست لکان (روانکاوی) و هگل (فلسفه) است. او این تفسیر واسط را در کوژو می یابد.

تفسیر انسان شناختی کوژو دیالکتیک هگل را به انسان پیوند می دهد. این همان نقطه ای است که لکان را درگیر هگل می کند. زیرا کوژو دیالکتیک هگل را به انسان و تناهی او پیوند زده بود، و لکان آنجا که می خواهد از هگل فاصله گیرد، خود را ملزم می داند از کوژو و یگانه تناهی تفسیر او، یعنی انسان، فاصله گیرد. بنا بر تفسیر انسان شناختی کوژو از هگل، آینده امکانی سراسر گشوده و رو به «شدن» است. از همین رو این حکم که انسان «نیستی ای است که در هستی می هیچد»، برای کوژو خبر از گشودگی آینده داشت، اما لکان این «هیچیدن» را نشانه ای از بیهودگی و افق ناگشوده و مسدود پیش روی انسان می دانست.