دعای عرفه: درس شناخت و خودسازی از امام حسین (ع) در صحرای عرفات

قرآن و دعا اگر قرآن هم می‌خوانید، قرآن از دعا تعریف می‌کند و مردم را به دعا وامی‌دارد: قُلْ ما یَعْبَأُ بِکُمْ رَبّی لَوْ لا دُعائُکُمْ فَقَدْ کَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ یَکونُ لِزاماً.1 ای پیامبر، به مردم بگو: «اگر دعای شما نبود، خدا به شما اعتنایی نداشت. شما کافران آیات حق را تکذیب کردید و به‌زودی به کیفر آن گرفتار خواهید شد.» بنابراین، آن‌ها که می‌گویند: «ما دعا را نمی‌خواهیم» قرآن را هم نمی‌خواهند؛ یعنی قرآن را قبول ندارند. وَ قالَ رَبُّکُم ادْعونی اَسْتَجِبْ لَکُمْ. و پروردگارتان فرمود: «مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم.» ان شاء الله خداوند ما را از اهل دعا و اهل ذکر و اهل قرآن قرار دهد. آدم(ع) در عرفات فَتَلَقَّی آدَمُ مِن رَبِّهِ کَلِماتٍ فَتابَ عَلَیهِ اِنَّهُ هُوَ التَّوّابُ الرَّحیمُ. آدم از پروردگارش کلماتی دریافت کرد و با آن به سوی خدا بازگشت، و خداوند توبۀ او را پذیرفت که او توبه‌پذیر مهربان است. طبق روایت امام صادق(ع)، آدم(ع) پس از خروج از جوار خداوند و فرود به دنیا 40 روز هر بامداد بر فراز کوه صفا با چشم گریان در سجده بود. جبرائیل بر آدم(ع) فرود آمد و پرسید: — چرا گریه می‌کنی ای آدم؟ — چگونه می‌توانم گریه نکنم، در حالی که خدا مرا از جوارش بیرون