ترکش های ولگرد - جلد دوم: جاسم رمبو

نگاهی به علی کردم و با افسوس گفتم:«بازم خوش به حال تو، من که اگر حرف از جبهه بزنم، یا ننه ام غش میکند یا آقاجان. رودرواسی را میگذارد کنار و با کمربند می افتد به جانم. به جان علی، عشق جبهه دارد دیوانه ام میکند.»
علی که از دو ساعت پیش کلافه و بی حوصله پای حرفهایم نشسته بود، مثل اسپندی که روی آتش انداخته باشند، جست زد و با خوشحالی گفت:«آفرین، خودش است!»
با حیرت پرسیدم:«چی؟»
ـ دیوانگی!
ترش کردم و گفتم:«مرد حسابی! دو ساعت است دارم درد دل میکنم که ننه و بابام نمیگذارند بروم جبهه و مانده ام معطل اگر تو بروی جبهه، دیگر کی سنگ صبورم میشود! حالا پرت و پلا میگویی؟»
علی چفیه اش را دور گردن انداخت. عجب لباس نظامی خوشرنگی هم داشت. از آن لباس پلنگی ها که کماندوها به تن میکنند. نیش علی تا بناگوش باز شد و گفت:«مگر دنبال راهی برای جیم شدن و آمدن به جبهه نیستی پسر عموجان؟»
با خوشحالی گفتم:«هستم! اما چطور؟»
ـ دندان روی جگر بگذار عزیزجان! ببینم، پول چقدر داری؟