ترکش های ولگرد - جلد چهارم: مارادونا در سنگر دشمن

نمی دانم در آن سوز و بریز توپ و خمپاره و گلوله و آتش، ناصر دنبال چه بود. اولش خیال کردم دنبال غنیمتی است که با کلّه و بی پرس وجو، تو سنگرهای دشمن میپرد و همه چیز را به هم میریزد. اما وقتی دیدم دست خالی و افسرده از سنگرها بیرون می آید، فهمیدم که اشتباه کرده ام. بعد فکری شدم یک درجه دار عراقی را نشان کرده و دنبال او می گردد. اما ناصر به هیچ کدام از اسرای عراقی کاری نداشت و هنوز در سنگرها دنبال گمشدهاش بود.

داشتم دیوانه می شدم؛ هم از خستگی و بی خوابی و هم از کارهای عجیب و غریب ناصر. بچه های گردان را گم کرده و دوتایی، در جبهه دشمن، که حالا دست ما بود، آواره و سرگردان بودیم. دو شب پیش بود که عازم حمله شدیم. تعجبم از این بود که ناصر که همیشه برای شرکت در عملیات لحظه شماری می کرد و در حملات قبلی اولین نفر بود که برای رفتن به خط مقدم حاضر به یراق میشد، حالا چرا دست دست می کند و زیاد مایل به رفتن نیست. وقتی ازش پرسیدم مشکل چیست، فقط نگاهم کرد و گفت: «گفتند نگید!»