محور اساسی این کتاب، دو سخنرانی هیدگر درباره زمان است. نخست سخنرانی هیدگر در سال 1924 در جمع اصحاب الهیات تحت عنوان "مفهوم زمان". و دومی،سخنرانی شایستگی او به سال 1915 در دانشگاه فرایبورگ به مناسبت انتصابش به عنوان استادیار دانشگاه در ذیل عنوان "مفهوم زمان در علم تاریخ". این دو سخنرانی حاوی مطالبی است که پای ارسطو و سنت توماس آکوئیناس را به میان می کشد. به جهت روشن ساختن مطالب هیدگر و فهم بهتر مطالب او، دو بخش از نوشته های این دو فیلسوف درباره ی زمان را در این دو کتاب آورده ایم؛ باشد که از این رهگذر خوانندگان طرفی بندند و مطالب این کتاب آنان را به کار آید.