ابوالفتوح رازی

جمال الدین حسین بن علی بن محمد مشهور به ابوالفتوح رازی از مفسران و علمای بزرگ شیعه در سدهٔ ششم هجری بود. احتمالاً بین سال های ۴۸۰ و ۵۲۵ هجری می زیسته است. وی همان گونه که از نامش پیداست اهل ری بود. اصلا از نیشابور بود ولی در ری می زیست. با زمخشری معاصر بود و ابن شهرآشوب و ابن بابویه از شاگردان او بودند. تفسیر مفصل فارسی او به نام روض الجنان و روح الجنان معروف به تفسیر ابوالفتوح از تفسیرهای جامع و معتبر قرآن است. ابوالفتوح بنابر وصیت خودش در صحن امامزاده حمزه در جوار حضرت عبدالعظیم مدفون شد.

آثار منسوب به او عبارتند از:

تفسیر روض الجنان و روح الجنان
شرح الشهاب
رسالهٔ یوحنا
رسالهٔ حسنیه
ابوالفتح رازی در اواسط سدهٔ ششم هجری در ری درگذشت. مقبره ایشان در حرم حضرت عبدالعظیم شهرری می باشد.